Przez najbliższe miesiące w Sali Rycerskiej na dębińskim Zamku można podziwiać bogatą kolekcję porcelany, pochodzącą z Manufaktury w Miśni.

Jubileusz 300-lecia Królewskiej Manufaktury w Miśni, stał się pretekstem do pokazania jej wyrobów na specjalnie zorganizowanej wystawie. Na okres trzech miesięcy porcelana zapełni Salę Rycerską na zamku w Dębnie.
Po raz pierwszy w powojennej historii tarnowskiego Muzeum tak bogata kolekcja porcelany opuści swoje stałe miejsce ekspozycji - tarnowski Ratusz i zostanie zaprezentowana w innym obiekcie muzealnym. Jednak ranga tego jubileuszu i trwający remont Ratusza, są wystarczającym pretekstem do takich działań.
Zbiór porcelany tarnowskiego Muzeum, liczy ponad 3.000 przedmiotów, z czego aż 807 pochodzi z Manufaktury w Miśni. Muzeum od lat gromadzi i systematycznie uzupełnia ten cenny zbiór, jednak jego zasadniczy trzon stanowią zbiory - depozyt księżnej Claude i księcia Pawła Sanguszków.
Wśród ponad 300 wystawianych eksponatów, na wystawie można zobaczyć te najstarsze - datowane na 1710 rok, jak i późniejsze, aż do pochodzących z końca XIX wieku.
Prezentowane wyroby, pozwalają prześledzić, na podstawie najbardziej reprezentatywnych eksponatów, kolejne etapy działalności Manufaktury. Każdy okres w działalności wytwórni, ma na wystawie swój odpowiednik, co możecie Państwo zobaczyć sami na tej wystawie.
Znaleźć tu można różnorodne formy naczyń: od czajników, imbryków, filiżanek, spodków, po talerze i porcelanowe figurki. Od małych przedmiotów, po eksponaty znacznie większych rozmiarów. Wystawa pozwala także na pokazanie najbardziej charakterystycznych elementów zdobniczych stosowanych przez całe lata w Miśni. Część z nich wykonywanych jest nadal. Pozostałe często naśladowano i podrabiano w innych manufakturach porcelany.
Ciekawostką na wystawie jest tzw. „Serwis Ptaszkowy”, liczący około 500 sztuk, który daje wyobrażenie o skali i masowości zamawianych i produkowanych wyrobów, w tym przypadku tylko dla jednej rodziny książęcej. Sanguszkowie, w miarę jego używania, systematycznie dokupywali – uzupełniali brakujące części serwisu. Jego nazwa została przyjęta od motywu zdobniczego – ptaków, ręcznie malowanych na naczyniach.
Niektóre eksponaty, po raz pierwszy zostaną pokazane szerszej publiczności.
Oprócz tego na wystawie można zobaczyć także wizerunki elektorów saskich – założycieli miśnieńskiej Manufaktury i podobizny przedstawicieli książęcego rodu Sanguszków, przedwojennych właścicieli znacznej części prezentowanej porcelany.
Wystawa, na którą Państwa serdecznie zapraszamy jest wyjątkową, okazją zapoznania się z tak dużym zbiorem porcelany miśnieńskiej, o niezwykle wysokim poziomie artystyczny w kraju.
Honorowy patronat nad wystawą objął dr Heinz Peters, Konsul Generalny Republiki Federalnej Niemiec w Krakowie.

Wystawa ma miejsce w ramach Świętojańskiej Nocy  Muzealnej.

Główny Sponosor: Enion - Grupa Tauron

Sponsorzy: Hortar, Sad-Mar Gospodarstwo Sadowniczo-Winogradnicze  Marta i Marcin Ostręga

Wystawę wspiera Mecenas Muzeum: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A.

Koronka flamandzka ze zbiorów belgijskiego kolekcjonera, mieszkającego od wielu lat w Gorlicach – Wilfrieda de Meyer prezentowana jest w Muzeum Zamek w Dębnie.
Początki tej niezwykle urokliwej koronki klockowej sięgają XV wieku, kiedy to równolegle we Włoszech (Mediolan, Wenecja, Bolonia) oraz w Belgii ( Brugges we Flandrii) zaczęła rozwijać się sztuka koronkarska. Bardzo szybko rozprzestrzeniła się w całej Europie i stanowiła elegancką ozdobę strojów nie tylko kobiet, ale także mężczyzn. Największą popularnością cieszyła się na średniowiecznych dworach. Misternie zdobione koronkami suknie budziły podziw i pożądanie, były symbolem luksusu aż do XVIII wieku. W Brukseli z początkiem XIX wieku nad ich powstawaniem pracowało aż 10 tys. kobiet.
Koronka klockowa powstaje dzięki splataniu ze sobą nici lnianych lub bawełnianych nawiniętych na specjalne szpulki zwane klockami. Taki mały „warsztat” koronkarski też można oglądać na wystawie. Wzór koronki klockowej należy najpierw narysować na kalce, usztywnić i przypiąć do specjalnego wałka–poduszki. W zależności od bogactwa wzoru, rodzaju koronki, do jej wykonania używa się od kilku do ponad stu klocków. Technika ta pozwala na uzyskanie bardzo delikatnych ażurowych koronek. Koronka klockowa znana była także w Polsce już od XVI wieku dzięki królowej Bonie, która sprowadziła z Włoch nauczycieli tej techniki. Ogromny popyt na tego typu ozdoby używane do dekoracji szat dworskich oraz strojów liturgicznych sprawił, że popularność koronki ciągle wzrastała. Ten rozwój trwał aż do początków XIX wieku, kiedy to z chwilą rozpowszechnienia maszynowej produkcji, rękodzielnicza praca zaczęła upadać. Swój renesans koronka klockowa w Polsce zaczęła na nowo przeżywać już pod koniec XIX wieku, gdy w 1883 roku z inicjatywy Heleny Modrzejewskiej otwarto w Zakopanym Krajową Szkołę Koronkarską, będącą jedną z pierwszych na świecie szkół zawodowych dla kobiet. W 1899 roku podobna szkoła powstała w Bobowej, a nieco później w Krakowie.
Na wystawie „koronka flamandzka” można oglądać różne rodzaje koronki wykonywanej odmiennymi technikami, które zachwycać mogą bogactwem motywów i wzorów.